Recept voor ovenschaaltjes

“Tjee, hoe kom je aan die flexe ovenschaaltjes?”

“Wil je het echt weten?”

“uhm, ja?”

“Uit Frankrijk. En niet zomaar in Frankrijk. Er is een straatje in Parijs, in de wijk Argenteuill, ken je dat, nou daar is een straatje met een winkeltje, joh zo’n gek winkeltje!, nou daar dus. Daar is een winkeltje met verf en behang. Echt hele oude kleuren hebben ze daar. Hoedanook, in de winkel staat Alphons. En weet je wat ook gek is? Alleen mensen die m niet kennen zeggen Alphons. Vrienden zeggen monsieur Laugier. Dat vind ie fijn ofzo. Dus als je in de winkel staat, zeg op zoek naar oud-Frans Pruisisch blauw, en iemand komt binnen en die zegt Bonjour Alphons dan weet je al hoe laat het is. Maar goed als je een keer of 6 in de winkel bent geweest dan leert monsieur Laugier je kennen. Hij kan ook práchtige verhalen vertellen over Algiers, daar is ie een tijd geweest. En als je het heel beleefd vraagt, neemt ie je mee naar de achterkamer. Daar hangt me een verzameling pannen! ooh die pannen man! Koperen pannen. allemaal. Prachtig. Die hangen daar niet voor de verkoop, maar omdat het zo mooi blikkert als het morgenlicht door het raam op die pannen valt. Een romanticus hoor, die Laugier. En in een opslagje achter het binnenplaatsje, daar ligt aan honderd jaar Frans afval, práchtig, in dat opslagje bewaard ie zn ovenschaaltjes. Dus ik heb er vier gekocht. Ik wou er eigenlijk zes, maar ze zijn niet goedkoop dat begrijp je wel. Maar nu ik mn kersbonus heb gehad ga ik over een maand terug voor nog twee. Ga je anders mee? Want alleen accepteert monsieur Laugier je nóóit.”

“Nee bedankt. Ik zag dezelfde gisteren bij de Xenos. Die haal ik wel even op op weg naar huis.” 

p.s. thanx GB!